درباره ما
مطالب مهم
آخرین مطالب
لینکستان
امکانات برای درخواست
 

خرما و میوه های خشك شده مانند: زردآلو، كشمش، آلو و انجیر به دلیل دارا بودن مقدار زیاد كربوهیدرات( 60 تا 70 درصد) و ارزش بالای انرژی زایی( 250 تا 300 كیلو كالری برای هر 100 گرم) از میوه های تازه متمایز می گردند.از نظر پتاسیم و منیزیم و مخصوصاً آهن و مس غنی هستند. دارای هضم آسان بوده و یك منبع مطلوب كربوهیدرات و املاح می باشند كه می توان از آنها در فعالیت بدنی استفاده نمود.
آنچه كه مربوط به سبزی ها است:
1- سبزیهایی كه می توان خام مصرف كرد: هویج رنده شده، گوجه فرنگی، كاهو، جعفری،...سبزیهای نازك.
2- سبزیهایی كه می توان پخته مصرف كرد: سبزیهایی كه قبلاً پخته شده( مثل كنسروها) بعلاوه لوبیا سبز، نخود سبز و تره.
3- سبزیهایی كه بر حسب تحمل فردی مصرف می شوند: كلم و گل كلم، آرتیشو، كرفس( ساقه و برگ)، ترشك، خیارچنبر، خربزه( مخصوصاً بصورت فالوده)، قارچ، ترب، ریشه خردل، مارچوبه، پیاز، سیر، موسیر، بادمجان، كدو، اسفناج.
باید این موارد را در خصوص نحوه ی مصرف سبزی ها در نظر گرفت كه  بافت ساختمانی سبزی ها، در هر حال نیاز به جویدن كافی دارد و افزودن احتمالی موادغذایی دیگر، مخصوصاً چربی های حرارت دیده می تواند سبزی ها را غیرقابل هضم كند( سبزیهای سرخ شده).
 آنچه مربوط به میوه ها است:
مصرف این میوه ها برای ورزشكاران توصیه می شود: مركبات، انگور، هلو، زردآلو، گیلاس، گلابی، سیب، آناناس.
فیزیولوژی كربوهیدرات ها در عملیات ورزشی
مقادیركربوهیدرات ها در رژیم غذایی:
كربوهیدرات ها در رژیم غذایی ورزشكاران باید تأمین كننده 55 درصد از كل انرژی دریافتی باشد. این مقدار انرژی ، حد اعلای استانداردهای توصیه شده توسط متخصصان تغذیه است كه میزان انرژی تأمین شده توسط كربوهیدرات ها را بین 45 تا 60 درصد كل انرژی دریافتی پیش بینی می كنند. پایین آوردن مصرف كربوهیدرات ها به كمتر از 50 درصد كل انرژی دریافتی بدون زیان نیست.كربوهیدرات ها یك منبع تأمین كننده اساسی انرژی برای كارهای سنگین ورزشكاران است، زیرا با مقدار مساوی  اكسیژن بكار رفته برای سوخت ، كربوهیدراتها  نسبت به پروتئین ها و چربی ها 10% بیشتر انرژی تولید می كنند.
 در حقیقت، كربوهیدرات ها مواد مغذی انرژی زای اصلی در فعالیت هستند و رژیم های غذایی فقیر از نظر كربوهیدرات ، به دلیل ناكافی بودن ذخیره گلیكوژن موجب كاهش توانایی بدنی می گردند. اگر كربوهیدرات به مقدار كافی خورده شود، می توان حتی عضلاتی را كه شدیداً از گلیكوژن تخیله شده اند، در ظرف بیست و چهار ساعت به قدر كافی پر نمود و با  یك رژیم پركربوهیدرات (70 درصد كالری از كربوهیدرات) می توان میزان گلیكوژن عضلات را در طول تمرینات به حد اولیه رساند.
جیره كربوهیدرات ها در شب قبل از مسابقات:
هوگار و گرینبرگ دریافته اند، افرادی كه موادغذایی كربوهیدراتی بیشتری مصرف كرده اند 25% راندمان بالاتر و توانایی بدنی بهتری داشته اند چون ذخیره اولیه گلیكوژن و یا تخلیه آن در تارهای مختلف عضلانی سرعت متفاوتی دارد و افزایش مقدار كربوهیدرات رژیم می تواند روی ذخیره اولیه گلیكوژن اثر بگذارد.  از این رو با افزایش  سطح ذخیره گلیكوژن، عضله دیرتر  خسته می شود. افزایش نسبت كربوهیدرات به كل كالری دریافتی باعث بهبود عملیات ورزشی می گردد. كربوهیدراتهای مركب مانند میوه ها، دانه های مختلف، غلات و حبوبات برای سنتز مجدد گلیكوژن لازم می باشند ومصرف زیاد این مواد در زمان استراحت پیش از مسابقه ضروری است.
بهتر است ورزشكاران شب قبل و صبح روز مسابقات به عنوان قند ، فروكتوز مصرف كنند. چون نه تنها باعث تحریك كمتر در ترشح انسولین می شود ، بلكه موجب ذخیره بیشتر و بهتر گلیكوژن می گردد. هنگام مسابقات، وقتی ثبات و حفظ قند خون ضروری است، بنظر می رسد بهتر است از گلوكز استفاده شود كه دارای جذب انتخابی و سریع است.
پس در نهایت یك ورزشكار دو روز قبل از مسابقه باید كربوهیدراتهای مركب مانند میوه ها، دانه های مختلف، غلات و حبوبات بیشتر از معمول مصرف كند و باید در صبحانه( یا وعده غذایی كه6 ساعت قبل از مسابقه است)  مخلوطی از  پروتئین وكربوهیدرات و چربی كم  مصرف كند وتا یك ساعت به شروع مسابقه مقدار متوسطی  غذاهای كربوهیدراتی ساده و پیچیده مثل شیرینی و كیك با چای  بخورد و در حین یك  مسابقه طولانی ، آبمیوه های شیرین شده برای تجدید آب و قند از دست رفته مصرف كند .
این رویه  موجب افزایش قوا و  تعادل بیشتر قند خون و اجتناب از كمبودها می شود.
تغذیه ورزشكاران و تأمین انرژی
یك ورزشكار حرفه ای تا زمانی كه نداند چه باید مصرف كند و چگونه و با چه مواد غذایی كلیه نیازهایش را تأمین كند، موفق نخواهد بود. امروز،علم تغذیه یكی از اساسی ترین عوامل موفقیت ورزشكارن است. از این رو در این بخش از سایت مطالب دنباله داری در این زمینه ارائه خواهد شد.
همه انسان ها بی شك بارها و بارها شنیده اند، خوانده اند و می دانند كه ورزش برای هر بدنی لازم است. اولین مسابقه المپیك در كشور یونان و بیش تر از 2500 سال قبل برگزار شد. در آن جا جمله معروفی برای اولین بار در مورد اهمیت ورزش در تن درستی برای تمام جهانیان بیان شد كه هنوز هم در تمام زبان ها و كشورها رایج می باشد. ترجمه این عبارت در زبان فارسی جمله زیر می باشد:
" عقل سالم در بدن سالم است."
 نیاز تغذیه ای انسان شامل انرژی ، پروتئین ها، چربی ها و كربوهیدرات همچنین  مواد معدنی و ویتامین ها است كه بطور مفصل هر كدام را توضیح خواهیم داد .
انرژی
بدن ما به انرژی نیاز دارد برای:
- متابولیسم پایه
- تنظیم و حفظ حرارت بدن
- كار و فعالیت بدنی
- رشد
- عمل محرك ویژه غذا
متابولیسم پایه
نیاز به انرژی در ورزشكاران و افراد عادی، شباهت و تفاوت ها هایی با یكدیگر دارند. هر دوی آنها در متابولیسم پایه (انرژی است كه اساساً برای حفظ حیات سلول ها، فعالیت دستگاه تنفسی، ضربان قلب و انقباض غیرارادی عضلات لازم است)،مشابه هم هستند كه در آقایان بالغ، حدود 1700 كالری و در خانم های بالغ، 1600 كالری است. 
عوامل مؤثر بر متابولیسم پایه عبارتند از:
- سن: متابولیسم پایه از زمان تولد تا دوران پیری به تدریج كاهش می یابد.
- جنس: انرژی مورد نیاز برای متابولیسم پایه در زنان كمتر از مردان است.
-  با فعالیت بدنی مداوم متابولیسم پایه 5 تا 10 درصد كاهش می یابد.
- در مدت خواب متابولیسم پایه كاهش می یابد.
- مواد محرك ( كافئین)، عوامل فیزیكی یا روانی و هورمون ها ( آدرنالین و ترشحات غده تیروئید) بطور قابل توجهی( تا 50 درصد و بیشتر) موجب افزایش متابولیسم پایه می گردند( كشیدن یك نخ سیگار، متابولیسم پایه را 20% افزایش می دهد)
- در برخی حالات مانند نگرانی یا تب متابولیسم پایه بالا می رود( برای مثال به ازاء هر درجه سانتی گراد افزایش دمای بدن متابولیسم پایه 7% افزایش می یابد).
حفظ حرارت بدن
عمر یك سلول در بدن انسان نمی تواند طولانی باشد مگر در درجه حرارت 42-35 درجه سانتی گراد، گاهی ورزشكاران ناگزیر به زندگی و اقامت در هوای سرد( كوه نوردی، اسكی...) یا هوای گرم( ورزش های تابستانی) هستند كه در شرایط فوق می بایستی بدن با گرما و یا سرما مبارزه كند ، در این شرایط  میزان انرژی مصرفی او تغییر می كند.
* مبارزه با گرما:
از طریق تبخیر و انتقال گرمای بدن به محیط امكان پذیر می شود. یك لیتر عرق 580 كیلوكالری انرژی از بدن دفع می كند.
* مبارزه با سرما:
تعیین دقیق میزان نیاز به انرژی در دماهای متفاوت مشگل است. ولیكن بر اساس نظریه  جانسون و كارك هنگامی كه درجه حرارت محیط نسبت به متوسط درجه حرارت طبیعی "10مثبت و منفی" درجه تغییر كند، نیاز به انرژی برای حفظ حرارت بدن 5 درصد افزایش یا كاهش می یابد.
رشد
نیاز به انرژی برای رشد در كودكان و نوجوانان از اهمیت زیادی برخوردار است. زیرا این انرژی صرف ساخته شدن بافت های جدید می شود.نیاز به انرژی در نوجوانان 50 درصد بیشتر از افراد بزرگسال برآورد می گردد كه باید در تنظیم رژیم برای نوجوانان ورزشكار در نظر گرفته شود.
عمل محرك ویژه غذا
سوختن  مواد مغذی در بدن خود نیاز به انرژی دارد كه میزان آن بستگی دارد به :
- كار مكانیكی لوله گوارش
- ماهیت ماده مغذی وارد شده به دستگاه گوارش كه به نام عمل محرك ویژه مواد مغذی مشهور است. عمل محرك ویژه برای پروتئین ها 30%، چربی ها 12% و كربوهیدرات كمتر از همه یعنی 6/5 می باشد.
كار و فعالیت
ورزشكاران باید توجه داشته باشند  كه به تبع نوع ورزش، میزان فعالیت، تعداد دفعات انجام ورزش  به مقدار خاصی انرژی  نیاز دارند . در" موتور بدن انسان " راندمان تبدیل انرژی به كار 25% است. به عبارت دیگر از هر 4 كیلو كالری انرژی كه به بدن می رسد یك كیلوكالری آن به كار تبدیل و 3 كیلوكالری دیگر برای گرم نگاه داشتن بدن مصرف می شود.
طبق پیشنهاد كریسترو روپینگ با درنظر گرفتن نوع فعالیت ورزشی، افزایش انرژی مورد نیاز بر حسب كیلوكالری در ساعت به شرح زیر می باشد:
دو میدانی :
      1- سرعت 1500
      2- نیمه استقامت 930
      3- استقامت 750
      4- ماراتون700
پرتاب وزنه یا دیسك 460
پرش ها    400
دوچرخه سواری :
      1- روی پیست 220
     2- همراه با مربی 350
     3- روی جاده 360
     4- روی جاده در مقابل باد600
     5 - با سرعت 700
     6- استقامت 450
پرش با نیزه 500
اسكی :
        1- استقامت 750
        2- سرعت 960
پاتیناژ:
       1- نمایشی 600
       2- سرعت 720
تنیس :
      1- انفرادی 800
      2- دونفره 350
بسكتبال 600
كشتی 900
بوكس 600
وزنه برداری 450
شمشیربازی 600
هندبال  500
راگبی   500
فوتبال400
واترپلو600
پینگ پونگ  360
قایق رانی  600
اسكیت  600
بدمینتون  450
كوهنوردی  600
جودو و كاراته  780
پیاده روی در جاده 360
در برف(5 كیلو متر در ساعت)  900
بالا رفتن از تپه   720
 تمام این اعداد تقریبی بوده و متوسط نیاز به انرژی را نشان می دهند چون شدت فعالیت باعث تغییر در میزان انرژی مصرفی می شود. اما بطور كل می توانیم فرض كنیم كه:
- درفعالیت های سبك یا در فاصله بین دو رقابت، نیاز به انرژی در ساعت 75 تا 100 كیلو كالری است.
- در فعالیت های متوسط( به عنوان مثال، هنگام تمرین) نیاز به انرژی 100 تا 300 كیلوكالری می باشد.
- در فعالیت های سنگین( رقابتهای سنگین: مانند واترپلو، اسكی) نیاز به انرژی بیش از 500 كیلوكالری است.
اصولاً هر نوع فعالیت ورزشی كه انجام گیرد نیاز به نیروی ماهیچه ای دارد( چه ورزش های استقامتی، چه قدرتی و سرعتی). بنابراین لازم است كه ماهیچه ها به خوبی تمرین داشته ونیروی لازم برای این اعمال به آن ها برسد به دنبال ورزش، بسیاری اعمال فیزیكی و شیمیایی پیچیده در بدن انجام می شود و برای انجام هر كدام از این تغییرات، انرژی كافی و مواد مغذی لازم است.
برای مثال یك دونده ماران با ركورد 2 ساعت و 10 دقیقه، بین 50 تا 60 هزار گام در طی مسابقه خود، بدون یك لحظه استراحت برمی دارد و مسلم است كه انرژی مورد نیاز برای این فعالیت، از بدن و ذخیره موجود در آن، فراهم می شود ولی آیا میدانید این انرژی چگونه در بدن تأمین می شود؟
شما دوست ورزشكار برای محاسبه انرژی مورد نیازتان ابتدا وزن معمولتان را  با كم كردن عدد 100 از قدتان  به دست  آورید:
وزن معمول بدن( به كیلوگرم)= 100- قد به سانتی متر.
برای یافتن وزن ایده آل باید 10 تا 15 درصد از این عدد، كم كرد:
وزن ایده آل =(15 یا 16 درصد ضرب در وزن معمول)- وزن معمول .
به طور مثال مردی با قد 180 سانتی متر، باید دارای وزن معمولی 80 و وزن ایده آل 72 كیلوگرم باشد.
 وبرای به دست آوردن كالری مورد نیاز روزانه، وزن معمول یا عادی به دست آمده را بر حسب فعالیت روزانه در اعداد 32، 37، 40 یا 50 ضرب می كنیم.
1- كالری مورد نیاز افراد با كار سبك( فعالیت روزانه)= 32 ضربدر وزن عادی.
2- كالری مورد نیاز افراد با فعالیت متوسط( ورزش های متوسط) =37 ضربدر وزن عادی.
3- كالری مورد نیاز افراد با فعالیت سنگین( كار بدنی زیاد و ورزش سنگین و حرفه ای) =40-50 ضربدر وزن عادی.
 به طور مثال  فردی با وزن معمول 80 كیلوگرم با كار سنگین و ورزش  روزانه  سنگین و حرفه ای، نیاز او به كالری عبارت است از:
كیلوكالری 4000=50 ضربدر 80.
3200=40 ضربدر 80.
یعنی 3200 تا 4000 كیلوكالری انرژی برای تأمین نیاز روازنه او لازم است.
در بعضی كتاب ها، از ژول به جای كیلو كالری صحبت می شود. برای محاسبه ژول، كیلو كالری را در عدد 2/4 ضرب كنید تا عدد ژول به دست آید، به طور مثال ژول 16800=2/4 ضربدر 4000 كیلوكالری.
 پس شما برای محاسبه انرژی مورد نیازتان آموختید چگونه وزن مناسبتان را محاسبه كنید و انرژی فعالیت روزانه را بر اساس آن بدست آورید و انرژی صرف شده در ورزش را به آن اضافه كنید.
نقش ویتامین های آنتی اکسیدانی در ورزش
ورزشکاران علاقه ی زیادی به کسب اطلاعاتی در مورد
آنتی اکسیدان ها  دارند، زیرا باعث افزایش توان آنها در حین ورزش و نیز ترمیم بهتر بعد از ورزش می شود. هدف از این مقاله این است که بدانیم آنتی اکسیدان ها چه نقشی در انجام فعالیت های ورزشی دارند.
ورزش و تخریب اکسیداتیو
 ورزش های استقامتی  10 تا 20 برابر حالت عادی، مصرف اکسیژن را افزایش می دهند که این مسئله تولید رادیکال های آزاد و در نتیجه تخریب عضلات و سایر بافت های بدن را افزایش می دهد.
بنابراین چگونه یک ورزشکار می تواند از خود بر علیه رادیکال های آزاد ناشی از ورزش محافظت کند؟ آیا ورزشکاران باید مقادیر زیادی آنتی اکسیدان مصرف کنند؟
به دلیل اینکه امکان اندازه گیری مستقیم رادیکال های آزاد در بدن وجود ندارد ، دانشمندان با اندازه گیری محصولات فرعی ناشی از رادیکال های آزاد ( مثل چربی های پراکسید شده )، مقدار تأثیر آنها را در بدن می سنجند که روش علمی خاصی دارد.
ورزش و فعالیت بدنی منظم سیستم دفاعی بدن را تقویت کرده و در برابر رادیکال های آزاد ناشی از ورزش از بدن محافظت می کند. این تغییرات به آهستگی اتفاق می افتد و بدن را نسبت به شرایط مختلف ورزشی عادت می دهد. به همین دلیل باید به طور پیوسته و منظم ورزش کرد ، نه به طور دلخواه.
به عبارت دیگر انجام ورزش شدید در کسانی که به طور منظم ورزش نمی کنند و به آن عادت ندارند، به دلیل افزایش رادیکال های آزاد سیستم دفاعی بدن را در هم می شکند و باعث تخریب بافت های بدن می شود.
مکمل دهی آنتی اکسیدان ها در ورزشکاران حرفه ای، یعنی افرادی که بطور دائم و پیوسته ورزش می کنند، موثر و مفید است ، نه افرادی که بطور دلخواه و گاهی ورزش می کنند.
بنابراین کسی که در طی هفته فعالیت زیادی نداشته و بیشتر کارهای او بصورت نشسته بوده ، اگر بخواهد آخر هفته، یک مرتبه در یک مسابقه ورزشی سنگین شرکت کند، این ورزش بیشتر برای او ضرر دارد تا اینکه فایده داشته باشد.
عوامل مختلف زیادی در میزان تخریب سلولی توسط رادیکال های آزاد ناشی از ورزش دخالت دارند که شامل شدت ورزش، برنامه غذایی ورزشکار و نوع ورزش است.
آیا مکمل دهی آنتی اکسیدان ها می تواند از تخریب عضلانی ناشی از ورزش جلوگیری می کند یا ترمیم بعد از ورزش را تقویت کند؟
اگرچه مشخص است کمبود ویتامین ها باعث ایجاد مشکلاتی در تمرینات ورزشی و ترمیم بعد از آن می شود، ولی تأثیر مکمل های آنتی اکسیدانی در یک ورزشکار سالم با تغذیه مناسب، هنوز مورد بحث است. بیشتر مطالعات نشان داده که افزایش دریافت ویتامین E، بدن را در مقابل استرس اکسیداتیو ناشی از رادیکال های آزاد مصون می دارد. همچنین باعث ترمیم بهتر و سریع تر بعد از ورزش می شود. البته مقدار ویتامین E برای این تأثیر مشخص نیست.
اگر برنامه غذایی ورزشکار مناسب و متعادل باشد، به مقدار کافی ویتامین E  را تأمین خواهد کرد، ولی در بعضی افراد علاوه بر غذا، نیاز به دریافت مکمل اضافی است. ولی هنوز تأثیر سایر مکمل های آنتی اکسیدانی بر بدن مشخص و ثابت نشده است.
مکمل دهی ویتامین E نیز در ورزشکاران حرفه ای، یعنی افرادی که بطور دائم و پیوسته ورزش می کنند، توصیه می شود، نه افرادی که بطور دلخواه و گاهی ورزش می کنند.
مصرف چه مقدار مکمل کافی است؟
هر چند که تأثیرات مفید آنتی اکسیدان ها  بر سلامتی بدن ثابت شده، ولی توصیه نشده است که حتماً مکمل آنها را دریافت کنید. به همین دلیل مقدار آنها نیز مشخص نیست.
در ابتدا تصور می کنید مکمل های آنتی اکسیدانی بی ضرر هستند ، ولی بعدها متوجه خواهید شد که دریافت دوز بالا و طولانی مدت این مکمل ها برای سلامتی بدن مضر است و باعث ایجاد مسمومیت ویتامینی در بدن می شوند.
ویتامین C  و بتاکاروتن  در مقادیر طبیعی خود در بدن نقش آنتی اکسیدانی  دارند، ولی مقادیر بالای آنها خود زمینه ساز اکسیداسیون خواهد بود.
 توصیه می کنیم هیچ گاه خود سرانه و بدون مشورت با پزشک ، مکمل های ویتامینی یا مواد معدنی را مصرف نکنید چون ممکن است عوارض سوئی برای سلامتی شما داشته باشند.
دریافت مقدار زیاد یک ماده مغذی ( ویتامین یا املاح ) به صورت مکمل ، بدون اطلاع از تمامی اثرات آن باعث به هم خوردن تعادل بدن خواهد شد.
توصیه های مهم:
1- یک برنامه ورزشی منظم و پیوسته داشته باشید و روزانه حداقل
5 واحد  سبزی یا میوه  مصرف کنید. این کار باعث تقویت سیستم آنتی اکسیدانی ( دفاعی ) بدن شما می شود و با دریافت میوه و سبزی  ، مواد لازم برای این سیستم فراهم می شود.
2- افراد کم تحرک نباید بطور ناگهانی ورزش شدیدی را انجام دهند. چون این کار باعث افزایش استرس اکسیداتیو در آنها می شود. استرس اکسیداتیو یعنی تخریب عضلانی ناشی از افزایش رادیکال های آزاد در بدن بعد از یک فعالیت شدید و ناگهانی.
3- هرگز بیش از حد مکمل مصرف نکنید.
4- ورزشکاران حرفه ای برای فعالیت های شدید ورزشی یا مسابقات، تحت نظر پزشک، می توانند مکمل ویتامین E را چندین هفته قبل و بعد از مسابقه مصرف کنند ( به مقدار 100 تا 200 واحد بین المللی که 10 برابر میزان RDA* است ).
5- همواره مراقب توصیه های FDA** ( اداره غذا و دارو ) در مورد مکمل مصرفی خود باشید.
پی نوشت :
RDA* : RECOMMENDED DAILY ALLOWANCE
FDA** : FOOD AND DRUG ADMINISTRATION
نیره ولدخانی – کارشناس تغذیه تبیان
مصرف قرص های ویتامینی در ورزشکاران
ابهامات زیادی در رابطه با مصرف قرص های ویتامینی در ورزشکاران وجود دارد و اغلب
ورزشکاران  بر این باورند که باید روزانه چندین نوع قرص یا آمپول ویتامینی دریافت نمایند. در این مقاله سعی کرده ایم پاسخ برخی از سوالات را پیرامون ویتامین ها و مصرف آنها در اختیارتان قرار دهیم.
ویتامین چیست؟
ویتامین عبارت است از عنصر ضروری برای فعالیت مناسب بدن و عامل حیاتی که اغلب در مواد گیاهی و حیوانی یافت می شود.
هر یک از ویتامین ها به نوعی به شکل کاتالیزورهای لازم برای ایجاد واکنش های مورد نیاز بدن و پدیده تولید نسل نظیر تکثیر، رشد، گسترش و حفظ فعالیت های حیاتی و غیره به کار می روند.
ویتامین ها به دو گروه دسته بندی می شوند که عبارتند از:
1- ویتامین های محلول در چربی : شامل ویتامین های
A  ، D  ،  E  و K  است . ذخیره این گروه از ویتامین ها در بدن انسان برای چندین ماه قابل نگهداری و استفاده می باشد.
2- ویتامین های محلول در آب : که عبارتند از
ویتامین C  (اسید اسکوربیک)، B1 (تیامین)، B2  (ریبوفلاوین)، B3  (نیاسین)، B6  ( پیریدوکسین )، B12  (سیانوکوبالامین)، اسید فولیک  ، بیوتین و پانتوتنیک اسید.
بدن انسان قادر به ذخیره و استفاده از برخی ویتامین های محلول در آب برای چندین هفته می باشد.
بهترین منبع برای به دست آوردن ویتامین ها غذاها هستند
اغلب مردم در صورت داشتن تغذیه درست و اصولی قادرند ویتامین های مورد نیاز روزانه شان را از طریق دریافت 1200تا 1500 کیلو کالری به دست آورند. البته ورزشکارانی که روزانه به 2500 تا 4000 کیلو کالری نیاز دارند به راحتی می توانند با مصرف دو یا سه لیوان آب
پرتقال  ، ویتامین C مورد نیاز خود را تامین کنند.
برای به دست آوردن ویتامین ها از طریق غذا باید روزانه از انواع مختلف غذاها استفاده کنیم.
فکر نکنید با مصرف قرص های ویتامینی بدنی سالم خواهید داشت ، بلکه سعی کنید با پیروی از یک برنامه غذایی متعادل و مناسب ، به خصوص مصرف میوه ها و سبزی ها ، ویتامین های مورد نیاز خود را تامین کنید.
سبزیجات و میوه جات برای این کار بسیار مناسب هستند؛ چون علاوه بر ویتامین های مورد نیاز بدن ، دارای فیبر غذایی و سایر عناصر ضروری که برای حفظ سلامت انسان مفید و ضروری هستند، می باشند. اگر شما از برنامه غذایی متعادل و مناسب که شامل شیر و
لبنیات  ، سبزی و میوه، نان و غلات، گوشت و مقدار کمی چربی و قند می باشد به صورت روزانه استفاده کنید ، نیازی به مصرف قرص های ویتامینی نخواهید داست. اغلب موارد استفاده از قرص های ویتامینی، به علت مصرف نکردن مقادیر مناسب میوه و سبزی است.
چه کسانی به مکمل های ویتامینی نیاز دارند؟
تحقیقاتی که اخیراً صورت گرفته نشان می دهد، بر خلاف تصور اغلب ورزش کاران، استفاده از قرص های ویتامینی اثرات خوبی بر بهبود وضع بدنی ورزشکار و بالا بردن بازدهی ورزشی آنها ندارد.
البته باید توجه داشت که باید روزانه مقادیر لازم ویتامین ها را از طریق غذا دریافت نماییم؛ زیرا کمبود ویتامین ها در بدن می تواند بازدهی ورزشی فرد را کاهش دهد.
اغلب ، کمبود ویتامین ها در افراد مبتلا به
کم اشتهایی  ، کاهش ناگهانی وزن یا سوء جذب مواد مغذی و یا افرادی که عادات غذایی نادرستی دارند، مشاهده می شود.
 
تنها مورد استثنایی که در مورد مصرف این مکمل ها وجود دارد ، ویتامین "E" است. ورزشکارانی که فعالیت شدید بدنی دارند ، می توانند زیر نظر پزشک یا متخصص تغذیه از مکمل ویتامین E استفاده کنند، زیرا به دست آوردن مقدار توصیه شده ی این ویتامین از طریق غذای روزانه اغلب مشکل است. ویتامین E یک
آنتی اکسیدان  است و می تواند از آسیب بافت ها در حین ورزش های شدید جلوگیری کند. اگر چه کمبود ویتامین ها در بدن به صورت ناگهانی رخ نمی دهد، ولی برخی افراد در معرض خطر کمبود ویتامین E هستند. مکمل های ویتامینی برای افراد زیر توصیه می شود :
- افرادی که از رژیم های زیر 1200 کیلو کالری در روز استفاده می کنند؛
- افرادی که رژیم های خاصی بدون تنوع غذایی استفاده می کنند؛
- بیماران مبتلا به کم اشتهایی؛
- افرادی که مبتلا به عدم تحمل لاکتوز هستند ، یعنی افرادی که با مصرف شیر و فرآورده های لبنی احساس ناراحتی می کنند که این افراد باید از
مکمل های کلسیم  و ویتامین B2 استفاده کنند؛
- افرادی که نسبت به برخی مواد غذایی
آلرژی  دارند مانند تخم مرغ  ، توت فرنگی  ، کیوی  ، گندم و ...؛
-
گیاهخواران : افرادی که فعالیت بدنی بالایی دارند و از گوشت و فرآورده های گوشتی استفاده نمی کنند، اغلب دچار کمبود ویتامین D  و ویتامین B2 و B12 می شوند؛
-
خانم های باردار  یا آنهایی که قصد باردار شدن دارند ، باید در رژیم غذایی خود از غذاهای غنی از اسید فولیک و در صورت نیاز از مکمل دارویی اسید فولیک استفاده کنند.
منابع غذایی اسید فولیک عبارتند از :
اسفناج،
کلم بروکلی  ، پرتقال ، عدس  ، جگر گوساله، لوبیا قرمز، جوانه ی گندم و ... . این ویتامین سبب رشد و تکامل جنین به ویژه تشکیل سیستم اعصاب مرکزی و سنتز پروتئین های ساختمانی آن می شود.
 تنها مکمل ویتامینی توصیه شده در ورزشکاران ، ویتامین E است که یک آنتی اکسیدان قوی است و از آسیب بافت ها جلوگیری می کند.
افرادی در معرض خطر بیماری های
قلبی  و  سرطان  هستند و فعالیت بدنی شدیدی هم دارند ، باید از مکمل ویتامین E به جهت  آنتی اکسیدان  بودنش استفاده نمایند. برخی از مردم به غلط بر این باورند که برای به دست آوردن سلامتی خود باید روزانه چندین قرص مولتی ویتامین دریافتن نمایند. در حالی که بهترین مکمل برای آنها درست و سالم غذا خوردن است و باید توجه داشت که مصرف مقادیر زیاد مکمل و ویتامین ها نمی تواند کمبودهای تغذیه ای ناشی از غلط غذا خوردن را جبران نماید.
انتخاب مکمل ها
در مصرف ویتامین ها حتماً به مقادیر توصیه شده و مجاز روزانه آنها توجه کنید. کمبود یک ویتامین خاص در بدن انسان به ندرت مشاهده می شود و اغلب نیاز به استفاده از مولتی ویتامین ها وجود دارد. استفاده از مقدار کم انواع ویتامین ، بهتر از استفاده ی بی رویه از یک نوع ویتامین خاص می باشد، مگر اینکه پزشک فقط یک نوع ویتامین خاص را برای شما تجویز کند.
منبع : ماهنامه سلامتی و تغذیه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


امروزه در اکثر باشگاه های بدنسازی و پروش اندام داروهای نیروزا و
حجم دهنده های زیادی موجود می باشد که در اختیار ورزشکاران قرار میگیرد و متاسفانه اغلب ورزشکاران نیز با توجه به عدم آگاهی نسبت به موادی که مصرف می کنند صرفا برای بزرگی عضله و زیبا تر شدن اندام خود این دارو های استروئدی و آنابولیک استفاده میکنند که متوجه عوارض بعدی آن نیستند .آیا تا به حال با خود فکر کرده اید که چه عواقبی در انتظار شماست ؟
اما ما به عنوان کارشناسان تربیت بدنی و عضوی از ایران این اطلاع رسانی را وظیفه خود دانسته و به شما عزیزان انتقال می دهیم امید به این که این اطلاعات را مورد استفاده قرار بدهید .
یکی از پر خطر ترین داروها ، که مواد مخدر محسوب می شود و متاسفانه در بعضی از باشگاه ها به فروش می رسد داروی خانمان سوز نورجیزک می باشد .
بهتر است که در باره این دارو خود بخوانید :
نورجیزک نام ماده تزریقی است که در ایران به طور غیر قانونی و به عنوان جعلی  داروی ترک اعتیاد و در شیشه های ویال عرضه می گردد.نورجیزک  (Norgesic) اصلی که در کشورهای غربی مانند ایالات متحده آمریکا،  کانادا و کشورهای اروپائی به عنوانی ترکیب شل کننده عضلانی با پایه فنادرین آسپیرین عرضه می گردد کاملا متفاوت بوده و نام نورجیزک نامی جعلی و  غیر ژنریک برای ماده عرضه شده در ایران می باشد
  ترکیب
 ترکیبات شناخته شده نورجیزک عرضه شده در ایران شامل بوپرنورفین (شبیه مورفین) و کورتون می باشد.
  خطرات
 اعتیاد: به علت اثرات مخدر، تزریق بوپرنورفین اعتیاد آور می باشد.
اگرچه تجویز قرصهای زیر زبانی حاوی بوپرنورفین زیر نظر پزشک در  برخی کشورها برای ترک اعتیاد صورت می گیرد اما قرصهای مذکور همیشه به همراه ترکیبی از نالوکسون تهیه می شوند که اثر مخدر بوپرنورفین  را مهار نموده و تزریق آن به عنوان مخدر را بی اثر می سازد از آنجائیکه نالوکسون در نورجیزک پیدا نشده، نورجیزک نه در ترک اعتیاد موثر نیست بلکه خود اعتیاد آور می باشد و مصرف بیش از حد یا اوردوز آن مرگ آور است
اختلال سوخت و ساز بدن: هیدروکورتیزون ، کورتون یا هورمون کورتیزول مترشحه از غده فوق کلیوی می باشد دارای نقش متابولیکی حساس در بدن می باشد و ورود آن به سیستم داخلی بدن باعث به هم  خوردن تعادل متالبولیزم قندها می شود، چنین اختلالی خود می تواند موجب چاقی کاذب و در کنار اختلالات کبدی و هورمونی منجر به مرگ شود.
 عفونت:
عفونت ناشی از نورجیزک هم به دلیل سرکوب سیستم ایمنی بدن به دلیل اثرات هورمونی و مخدر، هچنین به دلیل آلودگی سرنگ ، عدم رعایت بهداشت در هنگام تزریق و استفاده از سرنگ مشترک توسط معتادان(امکان ایجاد هپاتیت و ایدز) و همچنین به علت شرایط غیر بهداشتی تهیه و ساخت خود ماده می باشد. باور بر این است این دارو در  شرایط غیر بهداشتی و داخل ویالهای استفاده شده پر می شود. تزریق مستقیم عامل عفونت به داخل بدن می تواند موجب مرگ سریع گردد.
   جديدترين و در عين حال خطرناك‌ترين نوع مواد مخدر شيميايي و تزريقي همين  آمپول‌ها هستند كه نورجيزك آخرين و خطرناك‌ترين آنها است كه مي‌توان آن را  مرگ بارترين ماده مخدر سال ناميد.
  اين آمپولها در ابتدا به اشتباه توسط برخي معتادان به‌عنوان داروي ترك اعتياد مصرف مي‌شد و تركيب  اصلي آنها داروي "بوپره نورفين" بود.
اما سایر دارو های نیرو زا :
چه طبقاتی از داروها جزو موارد دوپینگ محسوب میشوند؟
این داروها معمولاً در پنج گروه دارویی طبقه بندی می شوند:
الف)داروهای محرک سیستم عصبی مرکزی:از این رده میتوان آمفتامین،کوکائین،افدرین،پسودو افدرین،فلیل پروپانولامین و ...را نام برد.
ب)داروهای مخدر:از این داروها میتوان از هروئین،مورفین،متادون و ... نام برد.
ج)استروئیدهای آنابولیک:داروهایی نظیر ناندرولون،تستوسترون،اکسی متولون،استانوزولول و ... در این گروه جای میگیرند.
د)داروهای ادرارآور:در این گروه میتوان از فوروسماید،تیازید،اسپیرونالاکتون و ... نام برد.
ه)هورمونهای پپتیدی وگلیکوپروتئینی و آنالوگهای آنها:داروهایی مثل هورمون رشد اریتروپویتین و ... در این دسته جای میگیرند.
با این حال برخی از داروها نیز موجودند که مصرف آنها تا حد خاصی بلامانع است ولی استفاده بیش از حد مجاز آنها دوپینگ تلقی می شود.از این میان می توان از الکل،ماری جوآنا(حشیش)،داروهای بیحس کننده موضعی،کورتیکوستروئیدها و بتابلوکرها نام برد.
دوپينگ با داروهاي معمولي
آیا دوپینگ تنها از طریق تزریق داروهای پیچیده و یا کمیاب صورت می گیرد؟
خیر،بسیاری از داروها و فراوردههای ساده ای که حتی نیاز به نسخه پزشک ندارد(نظیر داروهای ضدسرفه،ضدسرماخوردگی و...)ممکن است حاوی موادی باشد تست دوپینگ را مثبت نماید.به همین جهت قبل از مصرف هر گونه داروو توسط ورزشکار باید با پزشک مشورت شود.
عوارض
از عواض جانبی استروئیدهای آنابولیک (نظیر تستوسترون،ناندرولون و ...)که گاهی توسط ورزشکاران مورد سوءاستفاده قرار میگیرد چه میدانید؟
این داروها دارای عوارض جانبی بسیاری هستند که برخی از آنها برگشت پذیر و بعضی دیگر غیرقابل برگشت می باشند از جمله میتوان موارد ذیل را نام برد
الف)عوارض قلبی و عروقی:احتباس آب و نمک،افزایش حجم خون،ازدیاد فشار خون،افزایش چربی های خون،بی نظمی ریتم قلب،تغییر ابعاد قلب،انفارکتوس فلبی و سکته مغزی
ب)عوارض کبدی:اختلال کبدی،اختلال در عملکرد کبدی،افزایش آنزیم های کبدی،یرقان و سرطان کبد.
ج)عوارض جانبی خاص مردان:کاهش تعداد اسپرم ها،تحلیل رفتن بیضه ها،عقیمی،بزرگ شدن پستان ها،احساس دفع فوری و مکرر ادرار،کاهش توانایی جنسی.
د) عوارض جانبی خاص زنان:اختلال در قاعدگی،هیرسوتیسم(رشد زیاد مو در نواحی غیر طبیعی مثلاً در صورت خانم ها)،تاسی،کلفت شدن صدا،تحلیل پستانها،سرکوب شیردهی،پوست چرب و آکنه.
ه)عوارض جانبی در پسران نابالغ:بسته شدن زودرس غضروف های رشد و توقف رشد قدی،رشد غیرطبیعی مو،تیرگی پوست
و)عوارض روانی:افسردگی،هیجان بیش از حد،پرخاشگری،بی ثباتی عاطفی،حالت تهاجمی و خشونت،بی خوابی،اضطراب،اختلالات شخصیت و وابستگی روانی به دارو.
دليل استفاده از داروهاي ادرار آور در ورزشكاران
به سه دلیل:نخست آنکه این داروها ممکن است در کاهش سریع وزن و رسیدن به رده وزنی مورد نظر موثر باشند،این امر به ویژه در رشته های ورزشی مانند کشتی،وزنه برداری،بوکس که در رده های وزنی خاصی انجام میگیرند،صدق میکند.
ثانیاً دیورتیکها ممکن است برای رفع احتباس مایع ناشی از مصرف استروئیدهای آنابولیک بکار روند.این امر احتمالاً در ورزشکاران پرورش اندام که می خواهند هر چه بیشتر عضلانی بنظر برسند،سودمند است.
ثالثاً ورزشکاران ممکن است از دیورتیکها استفاده کنند تا میزان دفع ادرار را تغییر دهند و باعث تغییر غلظت داروهای غیرمجاز در ادرار شوند.بدین ترتیب
ورزشکاری که برای آزمون دارویی انتخاب شده سعی میکند تا حجم ادرارش را بالا برده و داروهای دوپینگ یا متابونیتهای آنها را در ادرار رقیق نماید.
البته نشان داده شده است که این تقلب احتمالاً موثر نیست.
دوپينگ خوني
دوپینگ خونی چیست و در چه ورزش هایی استفاده می شود؟
تزریق خون به یک فرد با سطح طبیعی گلبول قروز در جهت افزایش هموگلوبین را دوپینگ خونی می گویند.هدف از این کار افزایش توانایی حمل اکسیژن در خون و بنابراین افزایش قدرت استقامتی آن شخص میشود.انتقال خون میتواند از یک دهنده  با گروه خونی مشابه و سازگار (انتقال همسان)انجام شود و یا تزریق مجدد خون فرد به خودش بعد از یک دوره ذخیره صورت گیرد(انتقال از خود)بدین ترتیب افزایش ناکهانی توده گلبولهای قرمز با انتقال گلبولها به فرد موجب افزایش توان هوازی حداکثر و آمادگی جسمانی هوازی یم گردد.با توجه به اینکه دوپینگ خونی مقاومت را افزایش می دهد استفاده از آن در ورزشهای استقامتی مثل اسکی،دو ماراتن و دوچرخه سواری گزارش شده است.
نمونه گيري براي آزمايش دوپينگ
در آزمایشات دوپینگ نمونه گیری از بیمار به چه صورت است؟
در موارد معمول،آزمایش دوپینگ بر روی نمونه ادراری انجام میشود.درصورت مثبت شدن نمونه ادرار،برای تایید نتیجه از تجزیه نمونه خون استفاده میشود.در صورت شک به دوپینگ خونی و یا مصرف موادی که با آزمایش خون بهتر قابل شناسایی هستند نمونه خونی از فرد گرفته خواهد شد.
دوپينگ با چاي وقهوه و كوكاكولا
آیا مصرف چای،قهوه یا کوکاکولا می تواند باعث مثبت شدن تست دوپینگ شود؟
کافئین یک ماده دارویی فعال است که در نوشیدنی های مرسوم نظیر چای،قهوه و کوکاکولا وجود دارد.میان آن بسته به نوع نوشیدنی و نحوه تهییه آن متغیر است.بر اساس یک پژوهش مصرف حدود 1000 میلیگرم کافئین می تواند سطح آنرا در ادرار به حد غیر مجاز برساند.غلظت متوسط کافئین در چای و قهوه به ترتیب 80-50 و 150-80 میلیگرم می باشد.بنابراین می توان دریافت که با مصرف مفرط و بیش از اندازه این نوشیدنیها ممکن است تست دوپینگ مثبت شود هر چند که در حالت طبیعی این میزان مصرف نمیگردد.علاوه برای کافئین یکی از محتویات برخی از داروها نظیر داروهای سرماخوردگی و میگرن است که البته میزان آن در هر دور کمتر از 100 میلیگرم میباشد. کافئین دارای یک اثر تحریک مرکزی مشابه با آمفتامین است که خستگی را تقلیل داده و تمرکز و هوشیاری را افزایش می دهد ولی دورهای بالای آن میتواند باعث لرزش اندامها،اضطراب،بیخوابی و حالت عصبانیت شود.
امیدوارم که شما هم یکی از انتقال دهنده های باشید که به دوستان خود این اطلاعات را انتقال می دهید و آنها و صد ها نفر دیگر را از این همه عوارض آگاه می کنید .
نوشته شده توسط مرتضی در 11:51 بعد از ظهر با موضوع: | لینک ثابت | 2 نظر
________________________________________
86/09/23
معرفی کتاب - معرفی کتاب
کتاب ۳۰۰ کشش ورزش
در این کتاب با توجه به نیازهای شما عزیزان ورزشکاران و مربیان عزیز آموزش ۳۰۰ حرکت کششی برای رشته های مختلف طرح ریزی شده و  در مورد فیزیولوژی این تمرینات نیز بحث می کنند .
پیشنهاد می دهم حتما برای خرید این کتاب اقدام کنید برای اینکه شامل یک سری اصول اساسی در امر ورزش می باشد .
قیمیت : ۱۵۰۰ تومان
جهت خرید برای دانشجویان تربیت بدنی دانشگاه آزاد صدرا مراجعه به آقای حمید رضا حسینی زاده دانشجوی کارشناسی تربیت بدنی ناپیوسته وسایر دوستان جهت خرید شماره تلفن خود را ایمل کرده تا با شما تماس گرفته و کتاب را به شما برسانیم .
نوشته شده توسط مرتضی در 8:46 قبل از ظهر با موضوع: | لینک ثابت | یک نظر


دوپینگ در ورزش چیست و یعنی چه؟
 
دوپینگ می تواند باعث مرگ شود
دو پینگ (Doping) در ورزش، به استفاده از مواد و داروهایی گفته می شود که این داروها نیرو و کارایی انسان را تا حد بالایی افزایش می دهد، و مصرف آنها توسط سازمانهای مجری و ناظر رقابتهای ورزشی ممنوع شده است.

البته این تعریف مشخص میکند که مصرف تمام مواد نیرو دهنده نمی تواند جزو مصارف دوپینگی به حساب رود، عموما" داروها ومواد دوپینگی، مواردی هستند که سازمانهای اجرا کننده رقابتهای ورزشی مصرف آنها را ممنوع کرده است. پس بدین صورت مصرف مواد و دارهای نیروزای غیرمجاز را می توان دوپینگ نامید.

انواع دوپینگ
رایج ترین مصرف مواد و داروهای دوپینگی از طریق خوردن، نوشیدن یا تزریق این نوع داروها است. که به این نوع مصرف، نوع خوراکی، مصرفی یا تزرقی گفته می شود.

اما نوع دیگر آن، دوپینگ خونی است. در این نوع دوپینگ، خون شخصی به شخصی دیگر (با گروه خونی یکسان) و یا خون همان شخص به خودش (بعد از یک دوره ذخیره) از طریق رگ تزریق می گردد. این کار باعث می شود تا توانایی انتقال اکسیژن در خون شخص تزریقی بالا رود تا بنابراین استقامت آن شخص نیز افزایش یابد.

دوپینگ خونی معمولا" برای ورزشهای استقامتی مثل دو میدانی/ماراتون، دوچرخه سواری و اسکی کارایی دارد.
 
تست دوپینگ
تاریخچه دوپینگ
کلمه دوپینگ (Doping) اصلا" واژه ای از که از آفریقای جنوبی آمده است. در آفریقای جنوبی مشروبی الکلی با قدمت زیاد وجود دارد که بنام دوپینگ شناخته می شود. بومی های منطقه آفریفای جنوبی معمولا" از این مشروب استفاده می کنند تا بتوانند با استقامت و نیروی زیاد در مراسمهای محلی خود برقصند.

امروزه واژه دوپینگ به استفاده یکی از روشهای آن توسط ورزشکاران تلقی می گردد.

اولین استفاده مدرن دوپینگ را می توان به سال 1865 نسبت داد. جایی که شناگران هلندی برای شرکت در رقابتهای جهانی دوپینگ کردند. در رقابتهای المپیک 1904 نیز توماس هیکز (Thomas Hicks) دوپینگ کرد و توانست برنده مدال طلای دوی ماراتون شود.

به یکی از مشهورترین مصارف دوپینگ می توان به بن جانسون (Ben Johnson) کانادایی در المپیک 1988 اشاره کرد. او که موفق شده بود در دوی 100 متر رکورد باورنکردنیی از خود بجای بگذارد و مدال المپیک را از آن خود کند، بعد از رقابتهای المپیک در آزمایش دوپینگ رد شد و معلوم شد که او دوپینگ کرده بود.

مرگ و دوپینگ
بالا بردن نیرو و استفامت بدن به حد غیر هادی می تواند حتی شرایط حیاتی بدن را تا حد مرگ تهدید کند.

در سال 1886 یک دوچرخه سوار به علت مصرف داروی دوپینگی جان خود را از دست داد. نمونه های دیگری نیز از موارد مرگی نیز حتی تا سالهای گذشته در کشورهای مختلف دیده شده است.

ورزشکاری که دوپینگ می کند در حقیقت خود را در ریسک حیاتی قرار می دهد.

 

 

 

 

 

 

 

 


كلمه دوپينگ از واژه بين الملليDope گرفته شده است كه هم به عنوان فعل و هم به عنوان اسم به كار مي رود . فرهنگ آكسفورد اين كلمه را به واژه  هلنديDoopنسبت مي دهد كه به معني « آيين غسل تهيدستي » مي باشد . شباهت اين دو واژه به علت آنست كه كساني دوپينگ مي كنند كه با اين كار مي خواهند كاستي ها و عيوب خود را بپوشانند .
بعضي معتقدند كه مصرف مواد ويژه براي كسب برتري در يك مسابقه ورزشي به 2000 سال قبل از ميلاد مسيح برمي گردد، يعني زماني كه ورزشكارهاي يوناني دسته اي از قارچ ها را به عنوان منبعي غني از پروتئين مصرف مي كرده اند. عده اي ديگر بر آنند كه اين واژه از آفريقاي جنوب شرقي منشأ گرفته است، جائي كه فرقه اي در آنجا نوعي نوشيدني محلي را كه به اصطلاح دوپ ناميده مي شد ، در رقص هاي مذهبي خود به عنوان محرك استفاده مي كردند . بعدها اين كلمه تحت عنوانdopeبه نوشابه اي الكليBrandy اطلاق  شد كه از پوست نوعي انگور در افريقاي جنوبي تهيه مي شود . در نوشته هاي دانشمندان يوناني نظير جالينوس و فيلوستراتوس نظريه هايي در خصوص رعايت اصول اخلاقي توسط رقابت كننده هاي بازي هاي المپيك باستاني به چشم مي خورد . در همان زمان گلادياتورهاي رومي را مجبور به خوردن داروهاي خاصي ميكرده اند ، تا اينكه نبرد بين آنان سنگين تر و خونين تر ادامه يابد و تماشاگرها را بيشتر ارضاء نمايد. در قرن 19 ، ورزشكارهاي فرانسوي مخلوطي از برگهاي كوكا و شراب را به نام وين ماريام مي خوردند كه معتقد بودند احساس خستگي و گرسنگي حاصل از تمرين هاي درازمدت را كاهش مي دهد .
 

لغت دو پينگ كمتر از 100 سال است كه در بين ورزشكاران مرسوم شده است. اما در سال 1865 ميلادي گزارش هائي از شناگرهاي كانال ها در آمستردام هلند مبني بر استفاده مواد نيروزا وجود دارد. همچنين گزارش هايي مربوط به مصرف مواد كمكي توسط شركت كنندگان مسابقه 6 روزه دوچرخه سواري هلند در سال 1869 ميلادي وجود دارد . نخستين مورد مرگ ناشي از دوپينگ ، در سال 1886 در يك مسابقه  محلي دوچرخه سواري مشاهده شد كه دليل آن مصرف مواد كمكي بيش از حد ماده  شيميايي تري متيل گزارش گرديد. هم زمان با آن رويدادها ، مواردي از پارادوپينگ ديده شده است ، كه عبارتست از : خوراندن يك دارو به حريف توسط يك ورزشكار جهت كاستن كارآيي ورزش وي .
 دوپينگ براي اولين بار در سال 1910 به طور رسمي جنبه آزمايشي و قانوني پيدا كرد . در آن زمان ، طي آزمايش هائي ، وجود دسته اي از مواد شيميايي با ساختمان آلكالوئيدي در بزاق يك اسب مسابقه اي ثابت شد.
 
تعريف دوپينگ
طبق تعريف جديد كميته بين المللي المپيك : دوپينگ عبارتست از تجويز يا استفاده از هر ماده  خارجي و يا هر ماده  فيزيولوژيك خود بدن ، با مقادير غيرعادي يا راههاي استعمال غيرطبيعي ، توسط ورزشكار مسابقه دهنده با هدف انحصاري افزايش كارآيي در مسابقه بطور مصنوعي .

 

 

 

 

 

 

انواع دوپینگ

دوپینگ ها به دو گروه تقسیم می شوند:

1-دوپینگ خونی یا Blood incluced doping


2- دوپینگ دارویی یا stimulant drugs

دوپینگ با داروهای محرک شایع ترین و پرمصرف ترین روش است .

دوپینگ خونی

استفاده از اریتروپویتین اگزوژن Exogenous Erythropietin ) ) و یا تزریق خون برای افزایش کارایی ورزشی در ورزشهای استقامتی مدت ها پیش تحت بررسی بوده است که هر دو تکنیک یادشده ( دوپینگ خون ) نامیده می شود . این روش برای اولین بار در المپیک مونترال 1976 توسط یکی از دوندگان فنلاندی به کار گرفته شد . روش دوپینگ خونی بدین ترتیب است که چند روز قبل از مسابقه ورزش کار به ارتفاع بلندی برده می شود و به علت بلندی و کاهش فشار اکسیژن خون شریانی ، ماده ای به نام اریتروپویتین آزاد شده ،افزایش غلظت هموگلوبین وهماتوکریت باعث افزایش دریافتی اکسیژن در بافت های عضلانی در حال فعالیت و همچنین باعث بهبود ظرفیت هوازی و استقامتی عضلانی می شود.

اریتروپویتین درواقع یک گلیکوپروتئین است که کلیه ها ان را می سازند . امروزه با استفاده از تکنیکهای نوترکیبی DNA اریتروپویتین مصنوعی ساخته شده است که از نوع طبیعی آن غیر قابل تشخیص ا ست .

اریتروپویتین تولید گلبولهای قرمز خون و هماتوکریت و هموگلوبین را افزایش می دهد . در این حال که تعداد گلبولها زیاد شده از ورزشکاران خون می گیرند و آن را غلیظ و منجمد می کنند و برای روز مسابقه در شرایطی ویژه و در تجهیزات خاصی نگه داری می کنند و دقیقا" در زمان معینی قبل از آغاز مسابقه همین خون به بدن ورزشکار تزریق می شود ، در نتیجه این عمل ظرفیت اکسیژن گیری خون تا حدود 20 درصد افزایش می یابد و در نتیجه افزایش اکسیژن رسانی ، شخص دیرتر خسته می شود.

بنابراین دوپینگ خونی ذخیره اکسیژن بدن را زیاد می کند و در کار دوندگان مسافت های طولانی و دوچرخه سواران و... باعث پیشرفت چشمگیری خواهد شد .

این روش دوپینگ در آن مقطع زمانی ورزشکاران زیادی را در دست خود وسوسه کرد ، ولی امکان استفاده برای همگان وجود نداشت زیرا احتیاج به تجهیزات پزشکی و پزشکان متخصص به این کار را داشت که کار را مشکل می کرد.

تکنیکهایی که می تواند دوپینگ خون را در ورزشکاران مشخص کند شامل :

جداسازی انواع گلبولهلی قرمز ( جهت بررسی تزریق خون فرددیگر به ورزشکار ) و سن گلبولهای قرمز ( جهت بررسی تزریق خون فرد به خودش ) است . در ضمن این تکنیکها بسیار وقت گیر و گران است .

معمولا" از دست دادن آب بدن (دهیدراتاسیون) در ورزش هم باعث افزایش هماتوکریت می شود افزایش هماتوکریت به بیش از 55 درصد احتمال خطر سندرم افزایش چسبندگی خون ، سکته ، نارسایی قلبی و حتی مرگ را بالا می برد.

ورزشکاران جوانی که از دوپینگ خون استفاده می کنند در معرض خطر بالائی برای ابتلا به سندرم هایپرویسکوزینه ( افزایش غلظت خون ) قرار دارند از آنجا که میزان تعریق در این افراد یالاتر است خطر دهیدراتاسیون و به دنبال آن ابتلا به سندرم هایپرویسکوزینه در این افراد به دنبال ورزش بالا می رود.

دوپینگ خون همچنین ریسک عفونتهایی چون ایدز ( HIV ) و هپاتیت ( HBV ) را افزایش می دهد . پزشکانی که ورزشکاران استقامتی را تحت کنترل دارند باید ورزشکاران را از خطر استفاده از دوپینگ خون یا اریتروپویتین ( Epo ) مطلع سازند.

دوپینگ دارویی stimulant drugs

داروهای محرک که به عنوان دوپینگ مورد استفاده قرار می گیرند به 5 گروه عمده تقسیم می شوند :

ستروییدهای آنابولیک ( Anabolic stroids )
داروهای محرک سیستم اعصاب مرکزی ( C.N.S stimulants )
داروهای قلبی و عروقی ( cardio vascular agent )
داروهای ویتامین دار و پروتئین ساز ( Vitamins (
داروهای متفرقه ( Miscellaneous )

استروئیدهای آنابولیک :

مشتقات مصنوعی هورمون مردانه تستوسترون هستند که با مجزا نمودن آنابولیک از اثرات تستوسترون توسعه یافته اند . تجویز های پزشکی جهت استفاده از استروئید آنابولیک برای درمان بیمارانی است که از تحلیل متعاقب زخم یا جراحی و همچنین کم خونی های خاص رنج می برند . استروئیدهای آنابولیک اندازه و قدرت حاصله از طریق مقابله با تحلیل ، توده سازی و اثرات انگیزشی برروی ورزشکار را افزایش می دهند.

آنها اثرات کورتیزول را برعکس می نمایند . سطوح ژنتیکی کورتیزول به طور قابل توجهی در طول دوره های فشار و شدت تمرین افزایش می یابد . اثرات تحلیلی کورتیزول مشخص کننده وضعیت تمرین بیش از حد ورزشکار است .

این اثرات عبارت از تعادل منفی نیتروژن و مواد زاید می باشند.

استروئیدهای آنابولیک ساخته شدن پروتئین در سلولهای عضلانی را افزایش می دهندو آزادسازی ژنی هورمون رشد را تحریک می کنند.

اکثر اثرات استروئیدهای آنابولیک ، برگشت پذیرند . عدم استفاده مداوم از استروئیدها به ناپدیدشدن سریع اندازه و قدرت منجر می گردد.

به نظر می رسد که این موضوع بطور جدی با کاهش مداوم سطوح ژنی تستوسترون در ورزشکاران مرد و کاهش ترکیبات برون زا در ورزشکاران زن مرتبط باشد . بدون تأمین استروئید برون زا ، کاهش سطوح تستوسترون ورزشکار نمی تواند افزایش عضلانی شدن را حفظ نماید . این موضوع باعث استفاده نابجا از استروئیدها می شود که بتواند فقط اثرات آن را حفظ کند.

اگر ورزشکاران به فرض استفاده از استروئیدهای آنابولیک ، خطرات ناشی از اثرات فیزیولوژیکی عمده آن را بپذیرند از استروئیدها برای دوره های کوتاه مدت استفاده کنند لیکن بسیاری ازآنها ازظرفیت عادت به آن آگاهی ندارند.

استروئیدهای آنابولیک موجب افزایش اثرات جانبی گوناگونی درورزشکار می شوند . فقط دو مورد از اثرات جانبی ، یعنی افزایش اندازه و قدرت سودمند بنظر می رسند .

این اثرات جانبی ممکن است برای ورزشکارانی که از این داروها استفاده می کنند آشکار نشود.

اثرات جانبی شامل اثرات نامطلوب دستگاه تولید مثل در مردان و زنان استفاده کننده ، اثرات نامطلوب کبدی ، افزایش خطر بیماری قلبی عروقی ، کاهش وضعیت ایمنولوژیکی و عملکردهای تیروئید ، توانایی از بین بردن تاندون و پارگی آن ، اختلال تولید مثل در زنان ، جوشهای صورت و انتقال ایدز می باشند.

تستوسترون Testosterone
تستوسترون از قوی ترین استروئیدهای آندروژنی است که مقدار آن درمردان ده برابرزنان است .

استروئیدهای آندروژنی روی تمام بافت های بدن اثر می گذارند و دارای دوعمل آندروژنی و آنابولیکی است . عمل آندروژنی مسئول تغییرات صفات ثانویه جنسی همراه با بلوغ جنسی ، تحریک اسپرماتوژنوزو افزایش توده عضلانی همراه با بلوغ می باشد .

تستوسترون در خاصیت آنابولیکی ، مانند هورمون رشد سبب احتباس ازت در بدن و افزایش سنتز پروتئین ها و تجمع آن در بعضی نسوج به خصوص عضلات بدن می شود ، لذا رشد و قدرت عضلانی پس از بلوغ افزایش

می یابد و وضعیت خاص مردانه را ایجاد می کند.

تستوسترون همچنین سبب احتباس مختصر کلسیم ، فسفر ، سدیم ،کلر وآب می شود. از طرفی سبب افزا یش میزان متابولیسم پایه بدن شده و در خون سازی نیز دخالت دارد. تستوسترون به دلیل همین خاصیت آنابولیکی و قدرت ساختن پروتئین به شدت مورد استفاده ورزشکاران است .

استفاده ازآندروژنها توسط ورزشکاران توصیه نمی شود ، زیرا فرضیه ای که این داروها به طور قابل

ملاحظه ای کارایی ورزشکاران را با افزایش دادن قدرت عضلانی زیاد می کند ثابت نشده و برخلاف واقع است

ازطرف دیگر بروز عوارض کشنده ای همچون مسمومیت های کبدی و سرطان کبد بر هرگونه فایده احتمالی آندروژن ها غلبه داشته و استفاده از آنها را در ورزشکاران نامطلوب می سازد.


به نقل از http://www.meegilan.com/matn%2013/m-13-42/m-13-42_1.asp

 

 

 

 

 

 

 

ورزشکاران همیشه در تکاپوی یافتن راهی هستند که موجب برتری ایشان در رقابت‌های ورزشی شود. در این میان فرآورده‌ها و مکمل‌های غذایی و دارویی بیشتر جلب توجه می‌کند. اما مشکل وقتی خود را نمایان می‌کند که بخواهیم دنبال چنین معجونی در بازار بگردیم؛ بازاری که انباشته از فرآورده‌هاییست که اکثریت قریب به اتفاق آنها فاقد اثراتی هستند که تبلیغات آن در و دیوار داروخانه‌ها و فروشگاه‌های ورزشی را پوشانده است. پوسترهایی که قهرمانان بدنسازی که گویا پوست بدنشان در مقابل حجم عضلات کش آمده و رگ‌های سطح بدنشان مانند طناب‌های ضخیم عضلات را محکم در بر گرفته است، در حالی نشان می‌دهد که با اشاره، داروی موردنظر را نشان می‌دهند تو گویی این بدن تنومند نتیجه مصرف این ماده بوده است. بعضی ورزشکاران جویای نام و بی‌اطلاع نیز بی‌اختیار در نتیجه این تبلیغات به مصرف این مواد که اکثراً گران‌قیمت نیز می‌باشند روی می‌آورند. موادی که بعضی انواع آنها نه تنها فرد را گریبانگیر عوارض جانبی ترکیبات خود می‌کند بلکه سطح عملکرد فعلی فرد را کاهش می‌دهد. کمی دقت در ترکیب بعضی از این فرآورده‌ها نشان‌دهنده طبع متضاد مواد موجود در آن نیز می‌باشد. حال با توجه به این نکات این سوال پیش می‌آید که در مواجهه با این حجم تبلیغات دنبال چه ماده‌ای باشیم و کدام فرآورده نیروزا دارای ارزش تقویت‌کننده بهتر و عارضه کمتر می‌باشد و در ضمن از نظر قوانین دوپینگ نیز مشکل‌زا نباشند. در ابتدا باید مکمل غذایی، ماده نیروزا و تفاوت این دو با هم را بدانیم:
• مکمل غذایی به ماده‌ای اطلاق می‌شود که متخصصین تغذیه ورزشی برای رفع نیازهای غذایی یا طبیعی فرد ورزشکار یا جبران کمبود بعضی از مواد مغذی او توصیه می‌کنند. به عبارت دیگر این مواد با هدف اولیه تقویت عملکرد ورزشکار توصیه نمی‌شود، هر چند می‌توانند ورزشکار را از این اثرات نیز بهره‌مند سازند. مایعات، مواد معدنی و ویتامین‌ها از جمله این مواد می‌باشند.
• مواد نیروزا موادی هستند که بیش از نیاز روزانه ورزشکار تجویز می‌شوند و هدف آنها تقویت عملکرد ورزشکار بواسطه اثرات شبه‌دارویی آنها می‌باشد. که بعضاً بدلیل تأثیرات سوء بر بدن انسان، غیر قانونی بوده و اصطلاحاً دوپینگ نامیده می‌شوند.
مواد نیروزای قانونی بر حسب نوع ورزشی که احتمالاً بر آن اثر می‌کنند در دو دسته قرار می‌گیرند:
- دسته اول: موادی که بر ورزش‌های استقامتی (هوازی) مؤثرند؛ مانند کولین، کافیین، ال‌کارنیتین، پیکولینات، گلوتامین، سولفات آهن، ویتامین ای ‌و ‌سی
- دسته دوم: موادی که بر ورزش‌های قدرتی، سرعتی(بیهوازی) مؤثرند؛ مانند کراتین، بتا اچ ام بی، کافیین، بعضی از استروییدهای گیاهی
مطالعات و تحقیقات زیادی راجع به مواد نیروزای قانونی و نقش آنها در بهبود عملکرد ورزشی انجام شده و نتیجه این تحقیقاتی که تاکنون منتشر گردیده مواد موجود را در سه دسته قرار می‌دهد:
۱. موادی که شواهد قطعی از تأثیرات آنها بدست آمده است:
کربوهیدرات‌ها، آب، نمک‌های قلیایی، کافیین در ورزش‌های استقامتی و کراتین در ورزش‌های قدرتی
۲. موادی که شواهد احتمالی از اثر آنها به دست آمده است:
آسپارتات، دی هیدروکسی استون پیروات، فسفات‌ها، گلیسرول، ویتامین ای، ب۱، ب۶، ب۱۲، آنتی اکسیدان‌ها
۳. موادی که شواهد ضعیفی از اثر آنها بدست آمده است:
آمینو اسیدها، گرده گل، کارنیتین، کولین، لینولییک اسید، دی هیدرو اپی‌آندوسترون، افدرین فروکتوز، جین سنگ، اینوزین، امگا۳، اسیدهای چرب، پلی لاکتات، یوهیمبین.
در دنباله بحث به ذکر خواص و اثرات چند نمونه از موارد فوق می‌پردازیم.
کربوهیدرات‌ها: این مواد قسمت اعظم رژیم غذایی روزانه (۵۵ تا۶۰ درصد) هر فرد عادی را تشکیل می‌دهد. در ورزشکاران استقامتی بهتر است این مقدار به حدود ۷۰ درصد برسد. با مصرف کربوهیدرات‌ ۳ تا ۴ ساعت قبل از تمرین و در نتیجه زیاد شدن میزان گلیکوژن عضله مقدار انرژی در دسترس بیشتر شده و کارایی عضله بالاتر می‌رود.
نمک‌های قلیایی: با افزایش ذخیره آلکالین، ظرفیت بافری را افزایش داده و باعث کاهش اسیدوز سلولی و در نتیجه افزایش کارآیی در مراحل آخر ورزش‌های با طول بیش از یک دقیقه می‌شود. ولی هیچ اختلافی در نتیجه ورزش‌های زیر یک دقیقه با مصرف این مواد مشاهده نشده است. مصرف این مواد دارای عوارض جانبی همچون تهوع، اسهال، نفخ و درد شکم و تحریک‌پذیری و اسپاسم عضلانی نیز می‌باشد.
کافیین: چون محرک آزادسازی آدرنالین می‌باشد در ورزش‌های هوازی باعث افزایش مصرف اسیدهای چرب آزاد، تجزیه بیشتر تری گلیسیرید عضلات، افزایش ذخیره گلیکوژن عضلانی و کاهش زمان عکس‌العمل می‌گردد. نتیجه این فرآیندها باعث کارآیی، برانگیختگی روانی و مقاومت بیشتر نسبت به خستگی می‌شود. مصرف کافیین بصورت قهوه جهت نیل به این مقصود مناسب نمی‌باشد و در مصرف میزان‌های بالا نیز باعث بی‌قراری، بی‌خوابی، لرزش دست و افزایش ادرار می‌شود. جهت تعیین دوز مصرفی باید با پزشک مشورت شود زیرا دوز زیاده از حد آن دوپینگ محسوب می‌شود.
کراتین: در عضله بعنوان کراتین فسفات وجود دارد و موجب تولید ATP می‌شود. مصرف خوراکی آن باعث افزایش۲۰ درصدی در ذخیره ATP عضلانی فرد شده، کارآیی وی را در ورزش‌های قدرتی بالا می‌برد. البته اگر این دارو به همراه گلوکز مصرف شود اثربخشی بیشتری دارد.
آسپارتات: یک آمینو اسید می‌باشد که در تبدیل آمونیاک به اوره در کبد نقش دارد. افزایش آمونیاک باعث خستگی می‌شود. به نظر می‌رسد مصرف آن با حذف آمونیاک از بدن باعث کاهش خستگی شود ولی مطالعات در این زمینه هنوز کامل نمی‌باشد.
کارنیتین: احتمالاً این ماده باعث تسهیل اکسیداسیون لیپیدها و در نتیجه افزایش کارآیی عضله می‌شود. ولی این نظریه هنوز به اثبات نرسیده است.
با توجه به موارد ذکر شده ورزشکار هنگام خرید مکمل‌ها و فرآورده‌ها باید در جدول ترکیبات ماده نیروزا بدنبال خرید ماده‌ای باشد که از لحاظ قانونی مشکلی نداشته، همچنین آن ترکیب، اثر ثابت شده و مفید بر ورزش موردنظر او بگذارد.

 

 

 

 

 


 


 
موضوعات
نویسندگان
آرشیو مطالب
امكانات جانبي